Cel nauki cz. 25

Autor: | Opublikowane w Edukacja 1 Comment | Tagi: edukacja polonistyczna, edukacja polska, edukacja prawnicza, edukacja prozdrowotna, edukacja przez ruch

Inne przekonanie panowało pod tym względem w dawnych czasach. Ambicję uważano za pewną wyższość umysłową, za cnotę i siłę, a motyw ambicji uchodził w nauce nie tylko za uprawniony, ale pożądany. Wrodzona starożytnym Grekom żądza wiedzy (owo philomathes, o którym wspomina Platon), nie dopuściła ambicji do przewodzenia w wykształceniu greckim. Za to wynosił jej ważność rzymski pedagog Kwintylian, który o niej powiedział, że staje się często przyczyną wielkich cnót. Od Kwintyliana przejął ją humanizm i uważał ją za najszlachetniejszy bodziec w nauce. Bardzo rozległy użytek robili z ambicji w swych szkołach Jezuici, którzy stworzyli cały system sztucznej emulacji.

Dopiero w nowszych czasach ambicja zniknęła z publicznego wykształcenia i utrzymuje się tylko w szkołach francuskich. „Ohydny system nagród i konkursów” — mówi jeden z francuskich pisarzy — potęguje wady narodu francuskiego, a tymi są brak solidarności, brak współczucia i współdziałania, oraz popiera niecne współzawodnictwo i samolubstwo.

Tak więc wyliczyliśmy cztery cele nauki, które obok siebie istnieją. Jeżeli pominiemy cel na końcu wymieniony, jako istniejący niezależnie od nauczyciela, i cel umoralnienia, jako unoszący się niejako nad całym wychowaniem, a nie odnoszący się wyłącznie do jego dydaktycznej strony, pozostają dwa cele t. j. materialny i formalny jako te, którymi dydaktyka głównie operuje.

 

Comments
  1. Posted by Reklama