Cel nauki cz. 15

Autor: | Opublikowane w Edukacja 1 Comment | Tagi: nauka emocji, nauka empiryczna, nauka fińskiego, nauka fizyki, nauka fotografii

Nie wchodzimy w to, czy podstawy psychologiczne, które teorię sześciu interesów Herbarta wywołały, są prawdziwe. W każdym razie interesy jego jako cel nauki są bardzo ważne i obecnie niema chyba tak materialistycznego pedagoga, który by nie uznawał budzenia interesu w kierunkach wskazanych przez Herbarta za cel nauki. Nauka, która ma budzić interes, musi być sama interesującą, musi szukać dróg, aby dobre usposobienie dla wiedzy wywołać. Przeciwstawieniem interesu jest nuda, a ta jest grobem wszelkiej nauki i wiedzy. Sam materiał naukowy nie zawsze zdolny jest interes spowodować i dopiero w rękach świadomego celu nauczyciela do rozbudzenia interesu się przyczynia. Przez stawienie interesów jako celu nauki, nauka sama się uszlachetnia. Nauka przestaje być czynnością towarzyszącą wychowaniu, ale staje się sama wychowaniem, bo czyni umysł wrażliwym i czułym. Nauka wychowawcza, nauka zmierzająca do budzenia ruchliwości umysłowej, zmienia ogromnie sposób uczenia. Jeżeli przy materialnym traktowaniu nauki rozkaz dla nauczyciela brzmi: „ucz tak, aby twoi uczniowie zyskali jak największą wiedzę14, to zmienia się on pod wpływem wychowawczej na upomnienie: „ucz, aby nauka wywołała jak największą umysłową ruchliwość”. Chcąc zaś naukę uchronić od możliwych ujemnych skutków formalizmu dydaktycznego, połączmy materialny i formalny cel w przepisie: „ucz, aby uczniowie, zdobywając potrzebną do życia wiedzę, wyrobili w sobie jak najogólniejszy interes naukowy”. Tak też sformułowała mniej więcej przed trzydziestu laty cel nauki konferencja dyrektorów saskich w myśl teorii Herbarta.

 

Comments
  1. Posted by Reklama